ادای احترامی صمیمانه به بروس ویلانچ، نویسنده‌ای که برای چهره‌های سرشناس در مراسم‌های عمومی مطلب می‌نویسد؛ از مجریان و برندگان جوایز اسکار گرفته تا رؤسای جمهور. ما با مادر او ملاقات می‌کنیم و عکس‌های دوران کودکی‌اش را می‌بینیم؛ او در شیکاگو برای تریبون می‌نویسد و سپس راهی غرب می‌شود. ووپی گلدبرگ، بیلی کریستال، رابین ویلیامز و بت میدلر درباره همکاری با بروس با او و جلوی دوربین صحبت می‌کنند. ما همچنین تلاش‌های بروس را برای آماده‌سازی دیگران در مراسم شصت سالگی الیزابت تیلور، پنجاه سالگی بیل کلینتون و یک ضیافت خیریه ایدز تماشا می‌کنیم، جایی که ویلانچ تنومند و پرمو احساسات خود را بروز می‌دهد.

پیش از ام‌تی‌وی و عصر تلویزیون، «ساندی‌ها» (موسیقی‌های تصویری کوتاه) وجود داشتند. این فیلم‌های سیاه‌وسفید سه دقیقه‌ای که اولین بار در سال ۱۹۴۱ ظاهر شدند، هنرمندان دوران بیگ‌بند، جاز و سوینگ مانند دوک الینگتون، کانت بیسی، لوئیس جردن، لوئیس آرمسترانگ، جین کروپا، برادران میلز، لس پال، کب کلووی و فتس والر را به تصویر می‌کشیدند. این آثار به آغاز فعالیت حرفه‌ای هنرمندانی چون دوریس دی، نت کینگ کول، لیبراچی و دوروتی دندریج، در میان دیگران، کمک کردند. این پیش‌گامان موزیک‌ویدیوها که با انداختن یک سکه ده سنتی در دستگاه مخصوصی به نام پانورام (یک جعبه موسیقی تصویری) تماشا می‌شدند، در کلوب‌های شبانه، کافه‌های بین‌راهی، رستوران‌ها و دیگر مکان‌های عمومی در سراسر ایالات متحده قابل مشاهده بودند. این فیلم‌های کلاسیک به عنوان کپسول‌های زمان باشکوهی از موسیقی، تاریخ اجتماعی و فرهنگ عامه باقی مانده‌اند و داستان یک نقطه عطف در کشور ما را روایت می‌کنند؛ زمانی که عدم قطعیت‌های جنگ، روابط نژادی و فناوری‌های نوظهور دست به دست هم دادند تا یکی از تأثیرگذارترین فصل‌های تاریخ ملت ما را رقم بزنند.

کلر لیپکین، یکی از ساکنان ثروتمند بورلی هیلز که به تازگی بیوه شده است، موقتاً دوستش لیزابت را به عنوان مهمان در خانه خود می‌پذیرد. در حالی که این دو زن با مشکلات طبقه مرفه خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند، فرانک، راننده کلر، و خوان، خدمتکار لیزابت، با هم شرط می‌بندند تا ببینند کدام‌یک می‌تواند زودتر رئیس دیگری را اغوا کند.